เด็กขี้เกียจกับครูเต้
เป็นนักเรียนลูกศิษย์ครูเต้มาได้ปีกว่าๆ ไม่เคยเห็นลูกซ้อมเปียโนเลย แม่ท้อปล่อยลูกให้เค้ารับผิดชอบเอาเอง เมื่อไม่ซ้อมมาถึงวันเรียนก็ต้องซ้ำที่เดิม เป็นเหตุ และผล
แต่ไม่ได้เคี่ยวเข็ญเพราะกลัวลูกจะหันหลังให้เปียโน แรกเริ่มขอร้องแกมบังคับให้ลูกเรียน และบอกลูกว่าอยากให้เรียนไปเรื่อยๆ ไม่ต้องเก่งก็ได้
ครูเต้เป็นครูที่ทำให้เด็กๆ ยอมรับและยอมซ้อมในที่สุด ลูกแม่ท้อจะมาบังคับนั้น อย่าพยายามซะให้ยาก
ทาร์ซานตัวแสบที่มะรอมมะร่อจะเลิกเรียนไม่เป็นท่า จนต้องใช้เทคนิค ปล่อยไปก่อน ในที่สุดก็กลับมาใหม่จนได้
ขอบคุณครูเต้ที่เข้าใจ วัยสะรุ่น
บ้านแม่ท้อมีช่วงเวลาที่ลำบาก ในช่วงปีที่ผ่านมา ทำให้ลูกต้องเรียนๆ หยุดๆ ซึ่งแม่ท้อเกรงใจครูเต้อย่างมาก
ตอนนี้ถึงจะหยุดเรียนกัน เด็กๆ ก็ยังหยิบโน้ตมาซ้อมกันไปพลางๆ บ้าง แม่ท้อรอจัดเวลาให้ลงตัว เราจะได้ไปเรียนต่อกันที่บ้านครูเปียโน ซึ่งยังไม่รู้เลยว่าจะลงตัวเมื่อไหร่
ประมาณว่าปีหน้าคงได้เวลาซะที ...........แม่ท้อให้ลูกลงเรียนที่สยามกลการไปพลางๆก่อน ลูก บอกแม่ท้อตลอดเวลาว่า
"ไม่อยากเรียนกับคนอื่น เรียนกับครูเต้สนุกกว่า".........แม่ท้อก็เชื่อว่าคงจะแบบนั้น ลูกแม่ท้อต้องใช้ครูที่มีจิตวิทยาและประสบการณ์จริงๆ
แม่ท้อจึงโทรไปหาครูเต้ บอกข่าวร้ายว่า "เราจะตามไปเรียนกับครูเต้นะฮะ" ^_^~ ถึงจะเรียนๆหยุดๆ ก็ ยังจะไปเรียนค่า
ใครเค้าจะรับสองเด็กขี้เกียจอย่างบุ๋นและทาร์ซานอีกล่ะคะ ครูเต้จะหนีไปไหน
ตามมาเรียนที่บ้านครูเปียโน
ล่าสุด ได้รับการติดต่อจากคุณแม่แล้วว่า จะตามมาเรียนที่บ้านครูเปียโนสัปดาห์หน้านี้แล้ว
ยินดีต้อนรับครับ :)
อ่านไปก็อมยิ้มไป
"ไม่เรียน!! กลับไปเลย!! มาทำไมก็ไม่รู้"
นี่เป็นคำทักทายของทาร์ซาน เจ้าลูกศิษย์น้อย ตัวแสบ ในวันหนึ่ง ที่กล่าวขึ้นทันทีที่เห็นหน้าคุณครู แต่... เดินไปนั่งที่เปียโน และเปิดโน้ตเพลงทันที... ผมก็ได้แต่อมยิ้มในความแก่นแก้วของนักเรียนคนนี้ แต่ก็ไม่เคยถือสาอะไร เพราะเข้าใจดีว่าแกเพิ่งกลับมาจากโรงเรียน ก็เลยอยากเล่นอะไรสักนิดก่อน
อันที่จริงก๋รู้สึกเหนื่อยกับเด็กสองคนนี้เหมือนกัน แต่ก็ยังอยาก "ลองวิชา" ดูสักตั้ง คิดว่าด่านแรกต้องเข้าไปในใจของเค้าให้ได้เสียก่อน ก็เกรงใจคุณแม่เหมือนกัน เพราะพัฒนาการช้ามาก แต่ดูเหมือนคุณแม่จะเข้าใจสภาพดี ในที่สุดก็จับจุดเค้าได้ ว่าเค้าขอบกิน "ลูกยอ" คราวนี้แหละได้ผลเลย
อันที่จริงก็เสียดายเด็กสองคนนี้มากเหมือนกัน แต่ด้วยความเกรงใจพ่อตา ที่ต้องไปรับลูกสาวของครูเต้ ทุกๆ วันพฤหัสฯ เพราะครูเต้ต้องไปสอนเด็กสองคนนี้ที่บ้าน (ตอนนี้ไม่รับสอนตามบ้านแล้ว ยังคงมีเหลือ 2-3 บ้านที่สอนกันมานาน) พอได้ยินข่าวจากคุณแม่ว่าเด็กๆ อยากตามมาเรียนที่บ้านครูเปียโน ก็ดีใจ รึบ Lock ตารางเอาไว้รอเลย
แล้วพบกันใหม่นะครับ
:)
รู้สึกดีแทนครูเต้เลยค่ะ
ตอนนี้ก็เป็นครูอยู่เหมือนกันค่ะ เวลาน้อง ๆ ต้องย้ายครู ก็จะงอแง
ไม่ยอมเปลี่ยนครูจนสุดท้ายผู้ปกครองต้องหาเวลามาเรียนกับเรา
มันเป็นความรู้สึกดีมาก ๆ เลยนะคะ รู้สึกว่าน้อง ๆ ผูกพันกับเรา
ไม่ใช่ในฐานะครูศิษย์ แต่เหมือนเป็นเพื่อนเป็นพี่เลี้ยงคอยสอนไม่ว่าจะในเรื่องดนตรีและเรื่องอื่น ๆ ด้วย
พอได้อ่านเรื่องของคุณแม่ แล้วก็รู้สึกดีแทนครูเต้มาก ๆ เลยค่ะ
กี้เองมีความเชื่อว่าสำหรับน้อง ๆ เล็ก ๆ ที่เรียนเปียโนแล้วอยากจะได้อะไรกลับไป
สิ่งง่าย ๆ ก็คือ อย่าหยุดทำเสียก่อนค่ะ ให้ทำต่อเนื่อง เรียนต่อเนื่อง ประคับประคองไม่ให้น้องเลิก
เมื่อน้อง ๆ โตขึ้นก็จะเข้าใจสิ่งที่คุณแม่และคุณครูทำอย่างแน่นอนค่ะ